ग्लानि (लघु कथा)

आँगनको डिलमा भाँडा माझ्दै गरेकी आफ्नी स्वास्नीलाई बजारबाट आउनासाथ भीमबहादुरले चुल्ठोमा समातेर घिसार्दै घरभित्र लग्यो । आफ्नी स्वास्नी हातमा माझ्दै गरेका भाँडाहरूसँगै लतारिँदै घरभित्र पुगेपछि भीमबहादुरले ढोकाको चुकुल लगायो । स्वास्नीले बिस्तारै हातका भाँडाहरू भुइँमा राख्दै श्रीमानको मुखमा हेरी तर केही बोल्न सकिन । उसलाई लोग्ने रिसाएर आगो भएपनि किन रिसाएको छ भन्ने अड्कल समेत भएन । भीमबहादुरले स्वास्नीलाई भर्कुन थाल्यो । स्वास्नी दुई हातको भरमा आफ्नो टाउकोलाई जोगाउन खोजिरहेकी थिई । कुट्दा कुट्दै थाकेपछि लोग्नेले अलि ठुलो स्वरमा थर्काउँदै भन्यो – ‘मेरो हाकिमले तँलाई किन राम्री छे भन्छ ?’ स्वास्नी केही बोलिन । सायद श्रीमानले पिट्दा दाँतले टोकिएर होला उसको ओंठनिरबाट रगत बगेको थियो । पन्ध्र सेकेन्डसम्म पनि स्वास्नी केही नबोलेपछि भीमबहादुरले नजिकै भएको थाल उठाएर स्वास्नीको टाउकोमा हान्यो र स्वास्नी ढली । केही छिनको सन्नाटापछि भीमबहादुरले बिस्तारै स्वास्नीको अनुहारमा हेर्‍यो । साँच्चै श्रीमती राम्री थिई । रिस मर्दै गएपछि भीमबहादुरले स्वास्नीको नजिकै बसेर मनमनै सोंच्यो – ‘मेरी स्वास्नीको रुप राम्रो छ त उसको के गल्ती ?’ आफूले आवेशमा आएर सोझी स्वास्नी कुटेकोमा भीमबहादुरलाई पश्चातापको आगोले पोल्न थाल्यो । सुस्तरी श्रीमतीको नजिक गयो र स्वास्नीको आँखामा हेर्‍यो । स्वास्नीले अझैसम्म पनि आँखा बन्द गरेकी थिई । दिनदिनै कुट्ने बानी परेको भीमबहादुरलाई आज भने पछुतो लागेको अनुभूति भएकाले होला केही खिन्न देखिन्थ्यो ।